- Η μειοψηφία αποφασίζει. Εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις, το κυβερνών κόμμα εκπροσωπεί μια μειονότητα του πληθυσμού. Άρα, εξ ορισμού, οι περισσότεροι πολίτες είναι λίγο έως πολύ αρνητικοί στην εκάστοτε κυβέρνηση.
2. Η αντιπολίτευση «πρέπει» να φέρνει αντιρρήσεις στις εκάστοτε ενέργειες, νομοσχέδια της κυβέρνησης. Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης θεωρούν ότι κάνουν καλά τη δουλειά τους αν διαφωνήσουν με το νομοσχέδιο που κατατίθεται, όπου προτείνουν τη δική τους εκδοχή. Οποιαδήποτε προσπάθεια συμβιβασμού γενικά θεωρείται ότι βοηθά την κυβέρνηση.
- Σε όλα τα κόμματα ανέρχονται στην ιεραρχία όχι αναγκαστικά τα ικανά άτομα αλλά αυτά που μπορούν να εκμεταλλευτούν τους μηχανισμούς των κομμάτων. Αυτά τα άτομα κατά κανόνα εντάσσονται στην ομάδα ενός ισχυρού προσώπου του κόμματος, το οποίο συνήθως τους προωθεί και το οποίο διαδέχονται. Το λογικό θα ήταν να εγγράφονται σε κάθε κόμμα άνθρωποι που ανήκουν στον ιδεολογικό χώρο του κόμματος και έχουν την διάθεση να προσφέρουν. Από αυτά τα άτομα, μέσα από τις ενδοκομματικές διαδικασίες, και ανάλογα με τον λόγο και τις πράξεις του κάθε μέλους, κάποιοι που ξεχωρίζουν θα πρέπει να ανέρχονται την κομματική κλίμακα. Αντί γι’ αυτό, προωθούνται άτομα που κατά κανόνα προσκολλώνται σε κάποιο παλαιότερο υψηλόβαθμο στέλεχος του κόμματος και ανέρχονται σταδιακά χρησιμοποιώντας με επιδεξιότητα τους μηχανισμούς του κόμματος. Δημιουργούν άτυπες συμμαχίες και ομάδες, συμφωνούν κάτω από το τραπέζι με άλλες ομάδες εις βάρος αντίπαλων ομάδων. Εν κατακλείδι, δεν ανέρχονται οι ικανότεροι αλλά αυτοί που θέλουν τα διάφορα μικροσυμφέροντα και οι ομάδες των κομμάτων.
- Ακόμα και στο κυβερνών κόμμα, μόνο ένα μικρό ποσοστό παίρνει τις σημαντικές αποφάσεις. Πολλές φορές αυτό το ποσοστό περιλαμβάνει μη εκλεγμένα μέλη του κομματικού μηχανισμού. Η εκτίμησή μου είναι ότι ούτε οι όλοι οι εκλεγμένοι βουλευτές της κυβέρνησης έχουν πραγματική εξουσία. Μερικοί από αυτούς καλούνται απλά να ψηφίσουν το εκάστοτε νομοσχέδιο που φέρνει η κυβέρνηση στη βουλή. Αντιθέτως, κάποιοι άνθρωποι που διορίζονται ως σύμβουλοι του πρωθυπουργού ή των υπουργών έχουν μεγαλύτερη εξουσία.
- Ο πρωθυπουργός μπορεί να διορίζει και να απολύει οποιονδήποτε θέλει. Στη βασιλευόμενη «δημοκρατία» έλεγαν ότι ο βασιλιάς μπορούσε να διορίσει ακόμα και τον κηπουρό του ως πρωθυπουργό. Τώρα φαίνεται φυσιολογικό ο πρωθυπουργός να παύει και να διορίζει όποιον θέλει για υπουργό ή σε οποιαδήποτε άλλη θέση ευθύνης.
- Η όλη δομή της κυβέρνησης είναι πρωθυπουργοκεντρική και μη δημοκρατική.
Γενικά υπάρχουν στον κρατικό μηχανισμό, στην αυτοδιοίκηση, στο δημόσιο τομέα, ομάδες συμφερόντων που έχουν όφελος, οικονομικό και άλλο, από την υφιστάμενη κατάσταση και αντιστέκονται σε οποιαδήποτε αλλαγή. Αυτές οι ομάδες συμφερόντων έχουν διάφορα μεγέθη, από πολύ μεγάλες – όπως τα πολιτικά κόμματα – έως πολύ μικρές σε επιμέρους θέσεις.